Het eerste bord (we tellen van links!) is eigenlijk beter dan het Britse voorbeeld. De tekening is nauwkeuriger : de kinderen hebben een gezicht. En hun gedrag is er op vooruit gegaan: geen gesleur meer en gedaan met andermans voeten vertrappen. Beide kinderen lopen nu beschaafd naar school.
Let op, er is meer. Kijk eens in Egypte, of Iran, die zich ook geïnspireerd hebben op het Britse ontwerp. Beide landen volgen slaafs het voorbeeld en houden de bolletjes hoofden. De ontwerper van Oman nam de moeite om het bord aan te passen aan de lokale omstandigheden. Het meisje draagt een hoofddoek (de traditionele lahaf, of is het de laysoo ?).

Het tweede bord is een regelrechte aanfluiting. De vorige ontwerper moet ontslagen zijn, of onder invloed van het cubisme, of, erger, van alcohol. Het sleuren en trekken en gestamp is er weer en de arme kinderen zijn vreselijk verminkt om dat mogelijk te maken (let op de benen en de armen). Het bord straalt voort hollen uit en dat wordt benadrukt door de hoofddoek die nu achter het meisje aan wervelt. Dat is dan toch tenminste goed uitgebeeld.
Merk ook op dat het meisje ondertussen de kans zag zich om te kleden. Ze draagt nu een pantalon. Buitengewoon. Het enige andere bord waar een meisje een broek draagt, is gevonden in Oostenrijk.