En hoewel kinderen zich inderdaad vaak buitenaards gedragen, spit de signalisatie-wetenschapper toch naar alledaagser verklaringen.

De foto toon kinderen op weg naar huis na een dag op school. De leraar is wellicht overdreven enthousiast. (Het komt voor - te weinig - maar het gebeurt.) Hun hoofden - ik verwacht elk moment een explosie - tonen precies hoe ik me zelf voelde na een daglading interessante feiten waarvan ik nu soms wens dat ik er toen wél naar geluisterd had.

Het bord toont nog meer bewijzen van een systeem dat te veel toegespitst is op geheugenvulling. Let eens op de armen: hoe dun. Ze hongeren naar meer oefening. Geloof me, deze kinderen moeten uit de banken.

Verwante ontwerpen in Argentinië, Chili, Ecuador.

Ik kan niet begrijpen waarom een land met zo'n mooie borden voor een oversteekplaats niet dezelfde hoge standaarden kan toepassen voor zijn overstekende kinderen. Onze laatste vondst geeft bovendien geen reden tot enig optimisme. Kijk eens naar de rij bovenaan.
De borden vertonen de typische vorm uit de V.S., maar ze hebben ten minste nog een plaatselijke tekening. Dit is niet meer het geval met het bord langs de weg naar Volcan Poas: dit zijn ingevoerde knopjeskoppen uit Noord Amerika. (De arme voetganger wordt wellicht dadelijk neergehaald omdat hij te veel karakter vertoont. )

Landen overal hebben een verschillend idee over de maximale snelheid waarbij kinderen nog een redelijke kans op ontsnapping hebben. Onze pagina over Kinderen in Australië geeft een korte lijst.